WELKOM OP MIJN BLOG

Deze blog heeft als doel houtsnijwerk en ornamentiek in de kijker te plaatsen. Een bezoek aan een museum of een kasteel zijn onderwerpen die aan bod komen. Maar deze blog laat jullie ook kennis maken met mijn eigen vakmanschap. Veel leesplezier.

dinsdag 1 mei 2018

Educatieve uitstap naar Parijs met een aantal cursisten houtsnijden | Bezoek aan Nissim de Camondo en Musée Jacquemart-André

Educatieve uitstap naar Parijs met een aantal cursisten houtsnijden |
Bezoek aan Nissim de Camondo en Musée Jacquemart-André

Bezoek aan 
Nissim de Camondo en Musée Jacquemart-André

Op zaterdag 3 februari 2018 was ik in het gezelschap van een aantal cursisten houtornamentsnijden, die bij Syntra Tongeren (B) een opleiding bij me volgen, op educatieve uitstap in de Franse hoofdstad Parijs. Op het programma stond onder andere een bezoek aan een aantal kleinere Musea, namelijk Nissim de Camondo en Musée Jacquemart-André.
Deze twee pareltjes van Musea liggen in een deel van Parijs waar je de modale toerist niet veel tegenkomt en omdat de grote toeristische trekpleiters in dit deel van de stad ontbreken is er geen massatoerisme te vinden; een ware verademing.

Er is hier ook een totaal andere sfeer aanwezig; brede lanen en straten met aan weerszijde afgeboord  mooie statige gebouwen met uniforme architectuur die ook wel 'architecture haussmannienne' (*) word genoemd.

In de wijk bevinden zich ambassades, hoofdkantoren van multinationals en woningen voor de mensen die zich deze plaats in Parijs zonder problemen kunnen veroorloven, een privilegie.


'architecture haussmannienne'

(*) Wat is architecture haussmannienne?

Tijdens de regering van Keizer Napoleon III (1852-1870) werden in Parijs grote lanen aangelegd, gehele stadsdelen werden van een uniforme architectuur voorzien en voor deze metamorfose ontwierp stadsarchitect baron Haussmann de plannen die onder zijn leiding werden uitgevoerd.

De gebouwen die verwijzen naar deze stijl zijn opgetrokken uit Franse steen van een perfecte verhouding en van een zeer hoge kwaliteit in afwerking. De hoogte van de gebouwen kan variëren van 12 m tot 20 m en is afhankelijk van de breedte van de straat. Ze zijn meerdere etages hoog (meestal 4 tot 5 etages) en steeds eindigend met een Frans kap of  Mansarde dak. Op de meeste plaatsen zijn in de bovenste etage dakvensters voorzien met een piepklein balkon. 




De gevels zijn rijk versierd en met prachtige ornamenten in steen voorzien; een lust voor het oog en een bron van inspiratie.
Ook voor de houtsnijder een bron van inspiratie, want niet alleen het gebouw moest een status symbool zijn, ook de poort waardoor je naar binnen ging. Dus mocht je op zoek zijn naar inspiratie voor een poort of deur voorzien van houtsnijwerk, in dit deel van Parijs vind je er genoeg. De belangrijkste laan is de Boulevard Haussmann. Het is één van de grote boulevards in Parijs en dankt haar naam aan de hiervoor genoemde 19e-eeuwse stadsarchitect baron Haussmann. De boulevard is 2,53 km lang en gemiddeld meer dan 30 m breed. De boulevard staat bekend als de straat met de grands magasins: grote warenhuizen zoals Le Printemps (van architect Paul Sédille, 1881) en Galeries Lafayette (van architect Ferdinand Chanut, 1908) die er gevestigd zijn.
Als het begint te schemeren en je er door de straten loopt, worden op de etages van deze gebouwen de lichten ontstoken en zie je dat ook hier niet bespaard is  geworden op goede smaak en kwaliteit. Prachtig stucwerk en beschilderde lambriseringen in Napoleon III-stijl sieren de elegante ruimtes met hun hoge plafonds.



'architecture haussmannienne'
Poorten met houtsnijwerk


Museum Nissim de Camondo

Vlak aan het gekende Park Monceau in het achtste arrondissement bevindt zich het museum Nissim de Camondo. Het is gelegen in de Rue Monceau nummer 63, een op het eerste zicht gewone straat, maar schijn bedriegt schrijft Pierre Assouline in zijn boek 'Le dernier des Camondo,'. Hier woonde aan het begin van de twintigste eeuw een ongekende melange van adel, joodse aristocratie, protestantse high society, industriële- en bancaire bourgeoisie en religieuze congregaties.

Via een grote poort lopen we op nummer 63 de binnenplaats op en dan kom je oog in oog te staan met een bijzonder elegant stadspaleis. Ontworpen door de architect René Sergent en geïnspireerd op het kasteeltje Petit Trianon van Koningin Marie Antoinette in de tuinen van Versailles.
In 1910 liet de rijke bankierszoon Moïse de Camondo de woning op nummer 63, die zijn vader hem had nagelaten, slopen om een passende omgeving te realiseren voor zijn toen al indrukwekkende kunstcollectie. Alle kunstwerken moesten er een vaste plaats krijgen.

Alle tapijten, schouwen, deuren enz. die Moïse de Camondo in de loop der jaren verzamelde worden door architect René Sergent betrokken in de ontwerpen. 







Het resultaat is een huis uit begin 20e eeuw, maar met de uitstraling van een klein kasteeltje en groot genoeg om er de 18-eeuwse decoratieve schatten te presenteren en te wonen. Een moderne receptie-fabriek, gericht op grote ontvangsten voorzien van alle luxe en comfort uit die tijd, waaronder verwarming, badkamers en een lift.
In dit meesterstukje van klassieke architectuur is de complete collectie nog altijd te zien. Onveranderd, zoals Moïse de Camondo haar in 1935 aan de Franse Staat vermaakte. Het museum is vernoemd naar Moïse’s zoon Nissim de Camondo die in 1917 als Frans militair piloot sneuvelde.

Zicht vanuit Museum Nissim de Camondo richting tuin en Park Monceau.
Interieur

De periode rond de vorige eeuwwisseling was voor kunstverzamelaars een gouden tijd. Parijs was toen de belangrijkste kunstmarkt ter wereld doordat veel kastelen van de oude adel van vóór de revolutie van 1789 tegen de vlakte gingen en de markt werd overstroomd met complete inboedels. Moïse liet zich adviseren door curatoren van het Louvre en het Musée des Arts Décoratifs en kwam zo in contact met grote antiquairs. Zo kon hij zijn collectie tot het einde van zijn leven blijven verrijken Steeds verkocht hij stukken om weer betere stukken te kunnen aankopen.



In de keuken staat een enorm zwart kookeiland van gietijzer met een ingegoten fabricagedatum: 1912. Erachter wacht een 'rotissoir' met een ingenieus draaimechaniek dat in werking wordt gesteld door de rook van het kolenfornuis. Heel ongebruikelijk in die tijd, maar de helft van het huis bestaat uit dienstvertrekken. 
Voor wie hier rondloopt roept het een gevoel op van Downton Abbey.' Alles in dienst van het 'reçevoir', de belangrijkste bezigheid van de adel en haute bourgeoisie aan het eind van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Bij de Camondo's kwam iedereen. Maar voor Moïse betekende dat vanwege zijn verzameling te worden geaccepteerd door de geboren aristocratie.





Verzameling

In het museum Nissim-de-Camondo is er een opmerkelijke collectie Franse decoratieve kunst uit de 18de eeuw ondergebracht; verzameld door de graaf Moïse de Camondo. Bijzonder zeldzaam meubilair, wandtapijten van Beauvais en Aubusson, Sèvres porselein, schilderijen, beelden en zilverwerk zijn enkele parels die getuigen van de passie die deze rijke bankier had voor decoratieve kunst. De salons waar deze unieke kunstwerken zich bevinden zijn van rijk gesculpteerde lambriseringen in eikenhout voorzien, sommige in natuurlijke houtkleur of beschilderd. Andere dan weer gepatineerd of verguld. Een lust voor het oog, je weet niet waar je moet kijken.

Behalve de schitterende meubels en verzameling kunstvoorwerpen, kunt u tevens een idee krijgen van het leven in een zeer comfortabele aristocratische woning in het begin van de 20ste eeuw. Als u door de verschillende vertrekken gaat, van de salons tot de bibliotheek, de eetkamer, keuken, de slaapkamers en de badkamers, voelt u de vredige, luxe sfeer van vroeger die deze prachtige locatie uitstraalt..


Met dank aan Ferry van der Vliet, Paris FvdV.

Een aantal sfeer beelden van ons bezoek

Medaillon en hoorn des overvloeds




Nissim de Camondo, inkomhal


Nissim de Camondo, inkomhal






Musée Jacquemart-André

Dit stadspaleis gelegen aan de Boulevard Haussmann 158 is verrassend dankzij de unieke combinatie tussen architectuur, inrichting en kunstcollecties, en is ook helemaal niet te vergelijken met Museum Nissim de Camondo dat we zojuist bezochten. Het verschil tussen Musée Jacquemart-André en Nissim de Camondo is dat Nissim de Camondo rond de verzameling ( lambriseringen, wandtapijten, meubels etc..) is gebouwd en Jacquemart-André niet, terwijl Jacquemart-André hoofdzakelijk een schilderijen-collectie bezit.


Het musée Jacquemart-André is gebouwd door de architect Henri Parent vanaf 1869 tot 1875 in opdracht van Edouard André en zijn vrouw Nélie Jacquemart. Even leuk om te vermelden dat Henri Parent de zoon is van Aubert Parent, de Franse sculpteur aan wie we reeds een aantal maal een blogitem hebben gewijd. Diens prachtige houtsnijwerk spreekt nog steeds tot de verbeelding en blijft volgens mij nog steeds ongeëvenaard. Iets minder bekend is dat Aubert Parent, net als zijn zoon, ook architect was. Goede smaak heeft hij dus van kleins af aan met de paplepel....



Museum Jacquemart-André

Het rijke echtpaar wenste een huis waarin ze grote groepen gasten konden ontvangen. Opmerkelijk is dat enkele wanden op de begane grond, dankzij een hydraulisch systeem, opzijgeschoven konden worden. Dit is reeds mijn tweede bezoek en door de jaren heen heb ik al vele van dit soort musea bezocht, maar dit stadspaleis blijft me verbazen. De imposante monumentale trap en een wintertuin zijn beiden bijzonder verrassend zelfs een beetje confronterend, en tot nu heb ik nergens anders dit soort architectuur aangetroffen.

Edouard André verzamelde vooral werken van oude Italiaanse meesters, die hij samen met zijn vrouw Nélie Jacquemart kocht. Zijn echtgenote was zelf kunstenares. Zij had eens de opdracht gekregen om het portret van Édouard te vervaardigen. Het klikte kennelijk zo goed tussen het model en de kunstenares dat het koppel zich aan elkaar verbond. Na zijn dood breidde Nélie de collectie verder uit.


Het Musée Jacquemart-André geeft een unieke inkijk in de woonsituatie van het gefortuneerde stel uit de 19de eeuw. Er zijn weinig andere huizen uit deze periode die nog voorzien zijn van hun originele inboedel. Het stadspaleis is rijkelijk ingericht met onder andere Franse meubelen, wandtapijten, luchters, aardewerk en schilderijen. Het geheel is zo goed bewaard gebleven doordat de eigenaresse huis en inboedel aan de stad schonk op voorwaarde dat het voor het publiek toegankelijk zou zijn.

Museum Jacquemart-André | Opmerkelijk is dat enkele wanden op de begane grond, dankzij een hydraulisch systeem, opzijgeschoven konden worden

Het echtpaar Jacquemar-André heeft drie belangrijke kunstcollecties opgebouwd. Zo zijn er de Italiaanse kunstwerken van Donatello, Luca Della Robia, Botticelli, Mantegna en Bellini. Zeer bekend is het schilderij Sint-Joris met de draak (1432) van Paolo Ucello.  Liefhebbers van de Italiaanse Renaissance kunnen dus volop genieten.

Er is ook een afdeling Franse schilderkunst uit de 18de eeuw, waaronder Fragonard, Boucher, Chardin… En dan is er een collectie schilderijen uit de Nederlanden (Rembrandt, van Dyck, van Ruysdael)  tentoongesteld.
Het is geweldig deze kunstwerken te kunnen aanschouwen.Het zijn bijna allemaal visueel gekende werken.


Het museumrestaurant  van Musée Jacquemart-André is echt wel de moeite waard om iets kleins te nuttigen, het is zeker één van de meest elegante museumrestaurants van Parijs. 

 Museumrestaurant  van Musée Jacquemart-André

Een aantal sfeerbeelden van ons bezoek.




Museum Jacquemart-André | Trappenhuis en wintertuin



Bezoek aan Nissim de Camondo en Musée Jacquemart-André

Museum Jacquemart-André | 

http://www.patrickdamiaens.be

FB PAGINA

zondag 1 april 2018

Houten reclamebord voor bedrijf | Een logo in hout laten snijden | Costumier Maison D’Longueville | Logo Lebeau-Courally

Houten reclamebord voor bedrijf | Logo in hout laten maken
Reclamebord in eikenhout
_________________________________________ 


Het komt niet zo vaak voor dat ik een logo of reclamebord moet uitvoeren voor een bedrijf of winkel. 
Kleinere bedrijfsemblemen in hout heb ik in het verleden reeds gemaakt, maar de combinatie van meerdere bedrijfslogo’s met tekst op één groot bord, was een bijzondere uitdaging vanwege de afmetingen. Het geheel werd vervaardigd uit één enkel paneel.


De zaakvoerder van het Costumier Maison D’Longueville annex VIP Boutique en zijn architect hadden specifieke wensen voor dit bord dat buiten moest komen te staan. 
Doordat het bloot gesteld wordt aan de weersinvloeden en gezien het klassieke karakter van het pand werd er gekozen voor hoog kwalitatief eikenhout voor de uitvoering ervan.


Het ontwerp voor het 1 meter hoge bord met een breedte van 80 cm werd me door de opdrachtgever toegezonden (*).  De (hout)technische aspecten eigen aan de uitvoering werden uiteraard door mezelf bepaald. 
De forse lijst die de boord van het bord uitmaakt werd integraal uit het dikke massieve eikenhouten paneel gehouwen en er niet op gemonteerd. Hiermee wordt vermeden dat verlijmde en genagelde lijsten gaan werken, een natuurlijke eigenschap van hout, waardoor naden ontstaan en er zich schade door waterinsijpeling kan voordoen.


Het eikenhouten bord aan de gevel fungeert als een soort richtingaanwijzer. Enerzijds wijst het de weg naar de ingang van het Costumier Maison D’Longueville en anderzijds geeft het de richting aan naar de VIP Boutique op de eerste etage van het gebouw. Dit exclusieve pand, uitgebaat door Kristof d’Hondt en zijn team, combineert de Costumier kledingzaak op het gelijkvloerse met een aanbod van aangepaste producten van de merken Mont Blanc en Lebeau-Courally ondergebracht op de bovenliggende etage. Toepasselijk werden, benevens het embleem en de naam van de zaak Maison D’Longueville, ook de logo’s van deze beide merken in het eikenhout gesculpteerd.




(*) Ontwerpen en modellen voor opdrachten kunnen door mij ontworpen worden, al dan niet in overleg met de opdrachtgever of integraal uitgevoerd worden. En dit volgens het model van deze laatste. Voor eventuele (hout)technische en/of esthetische belemmeringen die zich kunnen voordoen bij de uitvoering en/of verbeteringen aan het ontwerp wordt er steeds overleg gepleegd met de klant.

Publiciteitsbord in hout uitvoeren | Reclamebord in hout

Logo in hout laten maken | Lebeau Courally

Costumier Maison D’Longueville

Logo in hout laten maken | Mont Blanc luxe pennen

Houten reclamebord in hout |
http://www.patrickdamiaens.be

Logo in hout laten maken | FB PAGINA

zaterdag 17 maart 2018

De TEFAF 2018 | Kunst en antiekbeurs in Maastricht | MECC

De TEFAF 2018 | Kunst en antiekbeurs in Maastricht

Ik herinner het me nog heel goed. Het was in 1990, mijn eerste bezoek aan de meest toonaangevende kunst en antiekbeurs van de wereld, de TEFAF.

The European Fine Art Fair Maastricht, afgekort TEFAF, is een jaarlijks terugkerend topevenement dat plaats vindt in de maand maart in het Maastrichts Expositie en Congres Centrum (MECC). Ondertussen is Tefaf Maastricht toe aan zijn 31ste editie.

Inkomprijs

Door de aangename en leuke gesprekken door de jaren heen met een aantal standhouders op de TEFAF viel het wel eens voor, dat er een maand voor het evenement van start ging, een persoonlijke uitnodiging in de bus viel.  De kunsthandelaars weten je te waarderen voor je beperkte kennis over  houtsnijwerk en hun geste word door mij erg geapprecieerd.


Maar ook op TEFAF 2018 slaat de crisis toe. Deze editie mocht ik mijn bankkaart bovenhalen voor mijn bezoek aan de TEFAF, niet goedkoop namelijk 40 Euro; een flink stuk duurder dan de toegangsprijs voor de grote Europese Musea. De weliswaar uit de kluiten gewassen cataloog kost 25 Euro en je wagen op stal zetten 13 Euro. Maar als je om 11 uur in de ochtend voorbij de ingang van de beurs gaat, ben je verzekerd van een 8 uur durend museumbezoek dat echt wel de moeite waard is.
De presentatie en de diversiteit van de beurs kunnen de concurrentie met de meeste musea vlot aan.

Tomasso Brothers Fine Art, London, Leeds

TEFAF


Tijdens de tien dagen durende beurs bieden internationale kunsthandelaren hun mooiste en kostbaarste schilderijen, beelden en andere kunstvoorwerpen te koop aan, waarvoor beursbezoekers uit de hele wereld naar Maastricht komen. Ongeveer 80% van het wereldaanbod aan oude meesters is jaarlijks te zien op TEFAF. 
De openingsavond is een exclusieve aangelegenheid, waarvoor privévliegtuigen af- en aanvliegen op Maastricht Aachen Airport. Onder de bezoekers van de afgelopen jaren bevonden zich museumdirecteuren, gekroonde hoofden, oliesjeiks, internetmiljonairs en celebrities.


De deelname aan TEFAF is voorbehouden aan gerenommeerde galeries en kunsthandelaren. Jaarlijks nemen zo'n 250 handelaren uit ca 20 landen deel. De organisatoren verzekeren zich van de kwaliteit, de conditie en de echtheid van de geëxposeerde voorwerpen door alle werken te laten keuren door een team van ca. 170 experts, werkzaam in circa 28 commissies. Daarbij is ook het Art Loss Register betrokken om voorwerpen uit kunstroven  opt te sporen.

De TEFAF 2018 | Kunst en antiekbeurs in Maastricht


Een bezoek aan de TEFAF is vermoeiend, zeer vermoeiend; de overvloed aan kunst is overweldigend en wordt aan het publiek getoond op meer dan 30.000 vierkante meter. Je moet selecteren, een bucket-list maken welke afdelingen je wil bezoeken. Alleen al de afdelingen antiquiteiten en La Haute Joaillerie te ontdekken had ik bijna 4 uur nodig, en zat ik nog maar aan 40 % van de totale beursoppervlakte.


Na een korte koffie pauze waren er dus nog wat uurtjes te gaan in de afdelingen schilderijen en oude kunst.



De TEFAF 2018 | Kunst en antiekbeurs in Maastricht

De nieuwe kleren van de Keizer.

In de afdeling moderne hedendaagse kunst kan je even ontspannen. Onwaarschijnlijk banale voorwerpen worden voorzien van een  hoogdravende praatje en een dito prijsplaatje. Je kan er vrijblijvend kiezen tussen verbazing en spot …of plak er zelf maar een willekeurig  plaatje op. Mij doet het denken aan het sprookje van Hans Christian Andersen, "De nieuwe kleren van de Keizer".

Deze afdeling hedendaagse kunst wint bij een steeds grotere groep jonge potentiële klanten aan invloed; mensen die ogenschijnlijk geen kwaliteit en vakmanschap erkennen, noch herkennen ook al worden ze er met hun neus opgedrukt en deze mensen hebben als mening dat oude kunst achterhaald en al helemaal niet hip meer is.
Met deze argumenten kunnen zij hun persoonlijk gebrek aan stijlkennis, kunstgeschiedenis en smaak verbloemen.

Het verhaal dat verteld wordt door de kunsthandelaar - verkoper over het betreffende 'kunstwerk' is belangrijker geworden. Maar ik blijf erbij, goede kunst heeft geen verhaal nodig. Je ziet het gewoon, het werk straalt vakmanschap en kwaliteit uit. Een goed kunstenaar is op de eerste plaats een goed vakman. 
Ik citeer Rosalind Krauss, ze  ziet een verlies van competentie in de opkomst van de ‘visuele cultuur’, en vergelijkt hedendaagse kunstenaars met bureaucraten die ‘zelf’ niets kunnen, maar wel op andermans competenties teren

Het word steeds duidelijker dat de galeriehouder van deze 'hedendaagse concepten en gebakken lucht' de eigenlijke kunstenaar geworden is, namelijk de kunst beheersen om het verhaal verkocht te krijgen.

Maar waarschijnlijk ligt het aan mijzelf, waarschijnlijk ben ik gewoon te dom om te begrijpen waarom  het verhaal met veel bravoure moet uitleggen waarom of waarover het unieke aangeboden object of concept gaat of hoe het tot stand gekomen is opdat ik kan “begrijpen” wat het work of art voorstelt.

Deze ontwikkeling is erg duidelijk herkenbaar op de TEFAF afdeling hedendaagse kunst en roept associaties op met het sprookje  van Hans Christian Andersen uit 1837.
Voor de bloglezer die het sprookje  van Hans Christian Andersen niet (meer) kent, een opfrisser.

Het sprookje verhaalt van een keizer die erg op zijn uiterlijk is gesteld. Zijn kleermakers maken steeds duurdere gewaden, maar de keizer raakt steeds sneller verveeld. Uiteindelijk wil hij iets heel bijzonders en beveelt zijn kleermakers een gewaad te maken van "de stof die niet bestaat."

Dan komen er een paar rondreizende kleermakers aan het hof die zeggen helemaal aan zijn wensen te kunnen voldoen. Zij hebben een uniek, nog nooit vertoond concept: een stof die alleen zichtbaar is voor slimme mensen. In werkelijkheid zijn het natuurlijk oplichters, want zo'n stof bestaat niet, maar de kleermakers vertrouwen erop dat niemand zal durven erkennen dat hij/zij de stof niet ziet - uit angst voor dom uitgemaakt te worden.

De keizer huurt ze in. Ze sluiten zich enkele dagen op in hun atelier en doden de tijd. Het ontbreekt ze aan niets. Daarna komen ze met veel misbaar en flauwekul naar de keizer en doen alsof ze een heel bijzonder kleed in hun handen hebben. 
Ze voeren een fantastische pantomime op en trekken de keizer het kleed aan dat alleen gezien kan worden door slimme mensen. De keizer aarzelt even, want hij ziet zijn eigen kleed niet, maar door de verrukte kreten van zijn kleermakers gaat hij er zelf ook in geloven, zeker als ook de eerste minister zegt dat het kleed hem prachtig staat! De keizer waant zich in peperdure kleren en hij wil natuurlijk niet dat mensen denken dat hij dom is. Hij vertoont zich dus aan zijn hovelingen en ook zij, bevreesd voor zijn woede-uitbarstingen, prijzen zijn nieuwe kleren de hemel in en loven zijn uitgekiende smaak.

Zodoende besluit de keizer zich te vertonen aan het hele volk. Fier flaneert hij in de optocht, geheel naakt, terwijl het volk omvalt van verbazing, angst en plaatsvervangende schaamte, totdat een kind in het publiek roept: "Hee, kijk, de keizer loopt in zijn blootje!" Iedereen houdt de adem in voor de toorn van de vorst, maar plots wordt zijn kreet beantwoord. "Hij heeft gelijk! Hij loopt in zijn blootje!" 
Spoedig roept iedereen dit, maar de keizer weet niet anders te doen dan trots door te lopen, zelfs al ziet ook hijzelf de kleren niet. De dienaren blijven zijn sleep dragen... die er niet is. Al gauw had de keizer door dat de twee kleermakers hem bedrogen hadden. 
Wanneer hij terugkomt  in zijn paleis waren de twee al lang vertrokken met hun verworven rijkdommen.

Even de wenkbrauwen fronsen:


Dit kost 1,5 miljoen euro ( verkocht )

Mocht dit net iets te lang voor je huis staan,
dan krijg je een gemeentelijke administratieve sanctie

  een (GAS) boete voor sluikstorten.
( prijskaartje van dit moois, een uit de kluiten gewassen BMW)

Tja

Goed herkenbaar

En rijke mensen mensen kopen steeds herkenbare kunst,
een Lucio Fontana, na een tijdje in de kunstwereld mee te draaien herken je zijn manier van werken.
Altijd hetzelfde, een canvas met een aantal mes inkervingen,
 en steeds voor de prijs van een paar miljoen Euro .


Selectie


Speciaal voor jullie een aantal afbeeldingen van TEFAF 2018, met een selectie kunst en antiek waar kwaliteit en vakmanschap op de eerste plaats staan. Hartelijk dank ook aan de volharding van een steeds kleinere groep van handelaars op TEFAF, die net als ik de bedoeling hebben kwaliteit en echt vakmanschap op de eerste plaats te zetten.

TEFAF 2018


Van Kollenburg Antiques | Tefaf 2018

M.Van Kollenburg Antiques | Tefaf 2018

Italiaans, Ca. 1780


Antiek Alberto Di Castro

Galerie Dickinson | Wolfgang Heimbach
Christina Koningin van Zweden



Galerie Mühlbauer | Tefaf 2018

Galerie Talabardon & Gautier
Vergulde lijst uit ca.1690

Gallerie Röbbig

Gallerie Röbbig München

Galerie BURZIO | Vergulde spiegel, micro houtsnijwerk
Laatste kwart van de 18de eeuw Turijn 



Kunstkammer G. Laue München

Kunstkammer G. Laue München |  De strijd van de Amazones Ca.1650
Johann Georg Fischer

Carlton Hobbs LLC
Mooi hoeft niet oud te zijn, gemaakt in 1929
door William Arthur Chase


Galerie Wijermars

Galerie Bacarelli & Botticelli





http://www.patrickdamiaens.be

Onze FB Pagina (link)