Educatieve uitstap 2017 | Cursisten ornamentsnijden gaan naar Parijs

Educatieve uitstap 2017  |  Cursisten ornamentsnijden gaan naar Parijs

Het is jaarlijks terugkerend en we kijken er steeds naar uit, op het einde van het cursusjaar de educatieve uitstap. Dit jaar was de Franse hoofdstad aan de beurt. Op 24 juni 2017 trok ik met een aantal cursisten die de opleiding ornamentsnijden volgen, vanuit Brussel, met de hogesnelheidstrein 'Thalys' naar Parijs, altijd fijn om op 1:20 minuten op het perron van Paris-Nord te staan.

Ik had een programma uitgewerkt met twee wandelingen.
Ik had een eerste korte wandeling (1,2km lang) gepland en dit in het Parijse stadsgedeelte 'De Marais' met een bezoek aan het Hôtel Soubise.
Jammer genoeg was enkel de tuin op dat moment voor het publiek geopend, een tegenvaller dus, want in het Hôtel Soubise zijn bijzondere Lodewijk XV interieurs te bezichtigen, waarschijnlijk de mooiste van Parijs.

Hôtel Soubise, Parijs

Ik moest dus snel een alternatief bedenken. Op wandelafstand ( 10 min ) ligt het sympathieke Musée Cognacq-Jay, dit Museum leek me een waardig alternatief. Op het moment van ons bezoek was er ook een tijdelijke tentoonstelling, met als thema: - Sérénissime ! Venise en fête de Tiepolo à Guardi - deze tentoonstelling was in de entree prijs van het Museum inbegrepen.  (Juni 2017 was dit 8 Euro)

Musée Cognacq-Jay

Musée Cognacq-Jay is gevestigd in Hôtel Donon. De collectie van het museum is verzameld door Théodore-Ernest Cognacq in het begin van de 20ste eeuw. Na zijn dood gaf hij zijn verzamelde kunst aan de stad Parijs, welke een aantal jaren later het Musée Cognacq-Jay oprichtte. 
Het museum bezit vandaag de dag zo'n 1200 kunstvoorwerpen en schilderijen van bekende Europese kunstenaars uit de 18de en 19de eeuw. 

Het Museum heeft een aangename koele binnenkoer waar men iets kunt nuttigen. Na het bezoek aan het museum en tentoonstelling hebben we daar ook gebruik van gemaakt.

Musée Cognacq-Jay

Musée Cognacq-Jay | Educatieve uitstap 2017

Musée Cognacq-Jay | Trumeau-spiegel met ornamenten

Musée Cognacq-Jay | François Boucher

Even op adem komen op het binnenplein van Museum Cognacq-Jay, Parijs

Rond de middag namen we de metro richting Trocadéro, voor wie met Parijs vertrouwd is, als je de Eiffeltoren op zijn best wil zien, dit is het metrostation dat je moet uitstappen ( lijn 6 of 9 ). 
Maar neem het maar van me aan, je zult er niet alleen staan. Aan Trocadéro liggen een aantal interessante musea, één daarvan is het Cité de l'architecture et du Patrimoine, onze tweede halte die dag. Dit immens museum  in de schaduw van de Eiffeltoren  is een bijzondere collectie gipsafdrukken van Franse historische gebouwen voornamelijk uit de Romaanse, Gotische en renaissance stijlperiodee te bezichtigen. 
In de loop van de voormiddag vermelde ik reeds aan mijn medereizigers dat we in dit museum waarschijnlijk 'bijna alleen zouden rondlopen' in dit toch wel interessante museum.  
En het was ook zo, ik geloof dat we welgeteld 4 bezoekers zijn tegengekomen op dat uur dat wij er aanwezig waren en te denken dat het buiten zwart zag van de toeristen.

Cité de l'architecture et du Patrimoine

Cité de l'architecture et du Patrimoine

Het Cité de l'Architecture et du Patrimoine is een museum van architectuur en monumentale beeldhouwkunst dat zich in het Palais de Chaillot (Trocadéro) bevindt. De permanente collectie staat ook bekend als het Musée des Monuments Français (Museum van Franse Monumenten). Het werd in 1879 opgericht door de bekende architect Eugène Viollet-le-Duc. Het museum is in 2007 gerenoveerd en heeft 9.000 vierkante meter galerijruimte.  Naast tijdelijke tentoonstellingen en museum bevinden zich in het museum  ook nog drie andere afdelingen die zich met architectuur bezighouden :

-Het Frans Instituut voor Architectuur, voor de bevordering van franse architectuur en hedendaagse architecten.

-De École de Chaillot (fr) (School of Chaillot) werd opgericht in 1887 voor de opleiding van architecten gespecialiseerd in de restauratie van historische monumenten.
-Een bibliotheek van architectuur

Wij brachten die dag enkel een bezoek aan de afdeling gipsafdrukken van historische gebouwen. Bijzonder indrukwekkend en erg ondergewaardeerd bij de mondiale bezoeker aan Parijs. Na ons bezoek begon de tweede wandeling die ons langs een rits bekende en iets minder bekende monumenten en musea bracht.

Voor de mensen die het nog niet wisten
De Eiffeltoren.

De lange wandeling zou ongeveer 1:15 min in beslag nemen en is 5,5 km lang. Van Trocadéro onder de Eiffeltoren via het park Champs de Mars dat uitgeeft op l'Ecole militair richting Les invalides.
Les Invalides  ligt in het 7e arrondissement van Parijs. Het werd in 1671 opgericht door Lodewijk XIV, de zonnekoning.

Les Invalides diende als onderkomen voor oud-soldaten die hulpbehoevend waren geraakt door hun dienst in het leger. De architect was Libéral Bruant. Vanaf de Pont Alexandre III leidt een reusachtige esplanade van 500 meter lang en 250 meter breed naar het Hôtel National des Invalides, dat de Cathédrale de Saint-Louis-des-Invalides en de Dôme des Invalides omvat. Tevens bestaat Les Invalides uit het Musée de l'Armée, het Musée des Plans-Reliefs en het Musée de l'Ordre de la Libération.

De 2de (lange wandeling) van Trocadéro naar de Opera Garnier

De Dôme des Invalides

Het Hôtel des Invalides is een soort stad in het klein, met eigen militaire en godsdienstige regels. Aan het einde van de 17e eeuw bood het complex onderdak aan zo'n 4000 militairen. Ze waren verdeeld in compagnieën, stonden onder leiding van officieren en werkten in de schoenmakerij, de tapijtwerkerij of de verlichtingskunst.

Tegenwoordig zet het ziekenhuis, het Institution Nationale des Invalides, zijn oorspronkelijke roeping voort.

De Dôme des Invalides

De Dôme des Invalides bestaat uit een koepelkerk met een vergulde koepel. Onder leiding van architect Jules Hardouin-Mansart werd begonnen met de bouw van de kerk. De top van de daklantaarn ligt 107 meter boven de grond. In 1989 werden de koepel en de versieringen opnieuw verguld. Daarvoor was 12 kilo goud nodig. Het grote fresco onder de koepel, gemaakt door Charles de La Fosse, werd onlangs gerestaureerd. 
Naast de tombe van Napoleon Bonaparte zijn er ook graven van beroemde militairen als Turenne, Vauban, Foch, Lyautey, de maarschalken Bertrand en Duroc en verwanten van de keizer, zijn zoon Napoleon II (de Koning van Rome) en zijn broers Jérôme en Joseph.

Het praalgraf van Napoleon

Koning Louis-Philippe van Frankrijk zorgde er in 1840 voor dat het stoffelijk overschot van Napoleon van Sint-Helena naar Parijs terugkeerde. Op 15 december 1840 werd voor de overleden keizer een staatsbegrafenis gehouden, waarna Napoleon zijn laatste rustplaats in de kelder onder de gouden koepel vond. Beeldhouwer Louis Visconti kreeg de opdracht om een praalgraf te maken.

Het graf staat in een soort van ondiepe put. Dit heeft als resultaat dat ieder die naar het graf van Napoleon wil kijken nog steeds voor hem moet buigen. Er kan ook naar de onderste ring van de 'put' worden gelopen. Daardoor kijkt men tegen hem op. In 1861 werd Napoleons stoffelijk overschot in Visconti's praalgraf geplaatst. Het rust in vijf verschillende kisten (één van blik, één van mahonie, twee van lood en één van ebbenhout), geplaatst in een majestueus blok porfier uit Finland. Zijn militaire werk wordt vertegenwoordigd door de "Overwinningen" rondom de crypte met in de vloer gegraveerde namen: Austerlitz, Jena, Marengo.

Zijn civiele werk wordt aangegeven in de tien bas-reliëfs van Pierre-Charles Simart op de muren van de crypte (pacificatie van de natie, bestuurlijke centralisering, Raad van State, wetboek, concordaat, keizerlijke universiteit, rekenkamer, wetboek van handel en nijverheid, grote werken, legioen van eer).

Onder het standbeeld van de keizer rust zijn zoon Napoleon II ook wel l'Aiglon (het adelaarsjong) genoemd.

Het museum van het leger is bijzonder groot en wegens tijdgebrek hebben we die namiddag enkel de historische afdelingen met harnassen uit 13de tot de 17de eeuw bezocht, alleen die afdeling nam bijna een uur in beslag. 
Het aanbod is zo overweldigend dat je keuze moet maken. Dit museum is niet goedkoop, voor het oorlogsmuseum en het bezoek aan Dôme Les Invalides betaal je 12 Euro.

Na het bezoek aan Les Invalides liepen we via Musée Rodin richting Musée d'Orsay. We staken hier de Seine over. Op deze voetgangersbrug die beide oevers verbind zie je aan stroomopwaarts het Louvre liggen en aan de andere kant van de brug zie je het grote glazen tentoonstelling gebouw Grand Palais liggen, een overblijfsel van de wereldtentoonstelling van 1900.

De Seine, aan Musée d'Orsay, in de verte het Louvre

Le Grand Palais, Parijs

Nu kon het laatste deel richting Opera Garnier beginnen. een wandeling door het park Des Tuileries richting Place Vendôme dat een beetje verder aansluit op Place de l'Opéra, waar ons laatste bezoek gepland was, een bezoek aan opera Garnier.

Vanuit park Des Tuileries,
place de la Concorde ( Egyptische zuil) en 1,5 km verder Arc de Triomphe
en 7,5 km verder, de wolkenkrabbers van La Défense.

Place Vendôme, Parijs

Het was de bedoeling hier de dag af te sluiten met een bezoek aan Opera Garnier, maar op het moment toen we er waren was het niet mogelijk, er werden namelijk voorbereidingen getroffen voor een balletvoorstelling later die avond. Bijzonder jammer, opera Garnier is zeker het bezoek waard, we besloten maar de dag iets vroeger af te sluiten op een terrasje op de Boulevard de Madeleine.

Opera Garnier in Parijs, detail

Opera Garnier in Parijs, detail

Santé

Hier volgen nog een aantal impressies 

van detailopnames van architectuur en ornamenten

 in hout en steen.

Cite d'architecture et du patrimoine

Les invalides

Een aantal gebouwen en details

op onze wandeling.

Treinstation Paris-Nord

https://www.patrickdamiaens.nl

link FB Pagina

De Hasseltse rederijkerskamer De Roode Roos | Rederijkers Hasselt | Het nieuwe blazoen aan de pers voorgesteld

Het nieuwe blazoen van De Roode Roos -

Een kunstwerk als uithangbord 

Het blazoen uit 1700, Rederijkers Hasselt

Tekst, Het Stadsmus & Michel Ilsen

De leden van rederijkerskamer De Roode Roos zijn, zoals vele Hasselaren, volop bezig met de voorbereiding van hun aandeel in de Virga Jessefeesten. 

Op maandag 7 augustus maken ze met hun  stadsreus Don Christoph, alias de Langeman, de traditionele rondgang door de stad om toe te zien op de uitdeling van de erwtensoep door de broederschap van O.L.V. Virga Jesse. 

Al meer dan 300 jaar openen twee dragers met het blazoen de optocht, om aan de toeschouwers met allerlei symbolen duidelijk te maken dat de groep die volgt de rederijkers van De Roode Roos zijn.

Na de vorige rondgang in 2010 besloten de rederijkers om hun kostbare blazoen uit 1700 (zie foto) voortaan veilig in Het Stadsmus te laten en een nieuw blazoen te laten maken. Hasselaar  Audi Pauwels creëerde een eigentijds  ontwerp, geïnspireerd op de lange geschiedenis van De Roode Roos. 

Voor de uitvoering van het houten draagschild is een beroep gedaan op beeldensnijder  Patrick Damiaens uit Maaseik, een kunstenaar die tot de wereldtop behoort in zijn vak. Op dit ogenblik legt hij bvb. de laatste hand aan de restauratie van panelen bij het graf van Napoleon III in het Engelse Farnborough.

Voor Audi Pauwels en voor Patrick Damiaens was deze opdracht een nieuwe ervaring. Het merkwaardige resultaat gaat in “wereldpremière” op zaterdag 10 juni om 15 uur in Het Stadsmus. 

Tijdens een voordracht in de reeks Kunst en Erfgoed in de Kijker  stelt Michel Ilsen het nieuwe blazoen voor en vertelt het hele verhaal achter het  kunstwerk, dat gemaakt is om de Langeman de volgende eeuwen te begeleiden.

Patrick Damiaens | Blazoen Rederijkerskamer Hasselt

Zaterdag 10 juni om 15 uur

Toegang gratis

 

https://www.patrickdamiaens.nl

FB Pagina link

Château de CHANTILLY | Domaine de Chantilly | Frans kasteel | Lambriseringen met verguld houtsnijwerk

In het voorjaar van 2017 (april) bracht ik een bezoek aan het Kasteel van Chantilly (Château de Chantilly) dit domein bevindt zich in de vallei van de Nonette, een zijrivier van de Oise in het gelijknamige departement in Picardië, ongeveer 60 kilometer ten noorden van Parijs. 
Vanuit het treinstation Paris-Nord neem je de trein richting Chantilly, een rit die ongeveer 25 minuten in beslag neemt. Kostprijs (in 2017) 17 Euro heen en terug. Aangekomen in Chantilly  is het nog een flinke wandeling van ongeveer 30 minuten tot aan het kasteel van Chantilly. 

We waren op tijd, dus lang aanschuiven was het niet aan de caisse van het Kasteel, Kasteel de Chantilly bied zijn bezoekers verschillende combinaties of mogelijkheden aan, zoals het bezoek aan het Museum van het paard (paardenstallen) of alleen de tuinen, maar wij kozen voor het ticket 'kasteel en tuinen', prijs 17 Euro.
Het kasteel en zijn tuinen heeft al voor vele filmlocaties gediend. De meest bekende is de James Bond film 'A View to a Kill' (1985), het kasteel diende als het landgoed van stoute jongen Max Zorin (gespeeld door Christopher Walken).

Het kasteel van Chantilly staat op de plek van een middeleeuws fort en bestaat uit verschillende delen:

het Petit Château (ook het Kapiteinshuis), dat dateert uit de 16e eeuw en nog in oorspronkelijke staat is; de Grote Stallen uit de 18e eeuw, tegenwoordig in gebruik als museum (Museum van het paard) het Château Neuf, oorspronkelijk eveneens uit de 16e eeuw, verwoest gedurende de Franse Revolutie.

Het huidige bouwwerk is een 19e-eeuwse reconstructie in opdracht van Hendrik van Orléans (1822-1897), hertog van Aumale en jongste zoon van koning Lodewijk Filips. Deze bracht er zijn collectie schilderijen en antieke boeken onder en vermaakte het complex als Museum Condé aan het Institut de France. Het complex omvat voorts een parktuin van 115 hectare. Ook het Bos van Chantilly behoort tot het domein. Het stadje Chantilly is tijdens en na de Franse Revolutie ontstaan ten westen van het kasteel.

Monogram, Hendrik van Orléans, Chantilly

Geschiedenis

Oorspronkelijk was het Kasteel van Chantilly een middeleeuws fort, met zeven torens en omgeven door een slotgracht, dat de route van Parijs naar Senlis controleerde. De burcht behoorde aanvankelijk toe aan Guy de Senlis, bottelier van koning Lodewijk VI aan het eind van de 11e eeuw. De familie nam de naam Bouteiller aan en beheerde het kasteel tot de 14e eeuw, tot het in 1358 werd geplunderd. 

In 1386 wordt het verkocht aan Pierre d'Orgemont, voormalig kanselier van Karel V van Frankrijk. Deze laat het kasteel tussen 1386 en 1394 herbouwen. In 1484 laat de laatste d'Orgemont Chantilly na aan zijn neef Willem baron de Montmorency.

De periode-Montmorency

De rijke en machtige familie de Montmorency heeft het kasteel in bezit van de 15e tot de 17e eeuw en voert in die periode ingrijpende moderniseringen door. Het meest illustere lid van deze familie, Anne van Montmorency (1493-1567), oppermaarschalk en de eerste hertog, laat de burcht in 1528 renoveren. Het Petite Château wordt toegevoegd in 1551 door de architect Jean Bullant die ook al zijn kasteel van Ecouen had verbouwd.  Tevens worden er zeven kapellen gebouwd, waarvan er drie bewaard zijn gebleven. Hij is ook degene die de eerste tuinen laat aanleggen.

Hendrik I van Montmorency laat in het hogere gedeelte van het park het Maison de Sylvie bouwen dat ook nu nog bestaat. Oorspronkelijk ontworpen om koning Hendrik IV van Frankrijk te ontvangen, werd het de schuilplaats van zijn eerste vrouw Antoinette, (bijnaam Sylvie) gedurende de Godsdienstoorlogen, tot haar dood.

Hendrik II van Montmorency, een van de machtigste Franse edelen, revolteerde tegen de Franse koning en Richelieu en werd in 1632 in Toulouse ter dood gebracht. Zijn bezittingen werden door Lodewijk XIII verbeurd verklaard. Het merendeel ervan werd teruggegeven aan zijn zusters, maar Chantilly hield de koning zelf om te gebruiken als jachtslot. In 1643 gaf Anna van Oostenrijk, echtgenote van Lodewijk XIII en na diens dood regerend vorstin, het landgoed terug aan de jongste zuster van Hendrik II, Charlotte, vrouw van Hendrik II van Bourbon-Condé. Hiermee kwam het in bezit van het huis-Condé, jongere tak van het huis-Bourbon.

De periode-Condé

In de 17e en 18e eeuw is het landgoed Chantilly de voornaamste bezitting van de prinsen van Condé, die een grote rol spelen in de periode voor de Franse Revolutie. Lodewijk II van Bourbon-Condé, ook de Grote Condé genoemd, speelde als maarschalk een grote rol in de eindfase van de 30-jarige oorlog. In de burgeroorlog die volgde koos hij partij voor La Fronde tegen de koning en kardinaal Mazarin. In 1652 werd daarom zijn landgoed geconfisqueerd; hij kreeg het terug in 1659 bij de Vrede van de Pyreneeën.

Ver van Versailles richt hij nu al zijn aandacht op de verfraaiing van zijn landgoed. Het park laat hij ontwerpen door de beroemde landschapsarchitect André le Nôtre, die later ook Versailles zou ontwerpen. De Nonette wordt gekanaliseerd om de waterpartijen van het park te vullen, tezamen 25 hectare; kortom, het geheel wordt ingericht in een perspectief van grandeur zoals het nu nog bestaat.

De Grote Condé ontvangt op Chantilly schrijvers als La Fointaine, Jean de La Bruyère, Jacques-Bénigne Bossuet, Madame de La Fayette, Madame de Sévigné. Er worden fantastische feesten gegeven. Molière schrijft en speelt er stukken als Les Precieuses ridicules en Tartuffe. De keuken onder leiding van hofkok François Vatel is beroemd: in deze tijd wordt naar men zegt de slagroom (crème chantilly) uitgevonden.

In april 1671 bezegelt Louis II zijn verzoening met Lodewijk XIV met een ontvangst op het kasteel. Volgens Madame de Sévigné pleegde Vatel bij deze gelegenheid zelfmoord omdat het opdienen van het visgerecht te laat was; maar deze anekdote is nooit bevestigd.

Zicht van Château de Chantilly bij de hoofdingang - caisse

De 18e eeuw

Henri Jules, bijgenaamd de Zotte (1643-1709), laat het paleis verder uitbreiden door de architecten Jules Hardouin-Mansart en Jean Aubert. Deze laatste bouwt tussen 1723 en 1726 ook de Grote Stallen voor Lodewijk IV van Bourbon-Condé (1692-1740, ook Meneer de Hertog genoemd). 
Deze hertog, puissant rijk geworden door de invoering van het bankbiljet, was enkele jaren eerste minister van Lodewijk XV en bijzonder gehecht aan dit paleis (waar hij trouwens vanaf 1726 huisarrest kreeg). Hij liet de appartementen in het Petit Château decoreren en liet het eerste Franse porselein vervaardigen.

Lambriseringen met verguld houtsnijwerk

Meneer de hertog liet vanaf 1720 het oostelijke park inrichten, het parc de la Caboutière, genoemd naar een gebouw waar Hollandse tulpen werden gecultiveerd. 
Diverse paden in het park werden beschaduwd door priëlen als groene zalen, onderling verbonden. In het park verscheen een gigantisch levend ganzenbord, compleet met gevangenis en put, dat tussen 1730 en 1770 een van de voornaamste attracties werd. In het Parc de Sylvie werd een groot labyrint aangelegd. Van al deze attracties is heden ten dage niets overgebleven.

Ook zijn zoon, Lodewijk V Jozef van Bourbon-Condé, voegde ettelijke verfraaiingen toe, waaronder het Kasteel van Enghien, een langwerpig classicistisch bouwwerk en een Engels-Chinese tuin.

Zicht vanuit de tuin

Chantilly, Parterre, Franse tuinen

De Franse Revolutie en erna

Lodewijk V vlucht na de Franse Revolutie en Chantilly wordt in 1790 geconfisqueerd als Nationaal Erfgoed. In 1792 wordt het echter geplunderd en verwoest door de Nationale Garde, en daarna als gevangenis gebruikt. In 1799 wordt het voor ongeveer 100.000 franc in toenmalige aandelen verkocht. De kopers zijn ondernemers die het om de bouwmaterialen te doen is, maar het lukt ze niet om alles te slopen voor de bouwmarkt instort; de bijgebouwen blijven staan.

Het park ten westen van het kasteel, dat is ontworpen door Le Nôtre met de beroemde waterwerken, wordt verkaveld. De hydraulische machine die het park van water moest voorzien bestaat nog. 
De Grote Stallen, eens ontvangstplaats voor koningen en heersers, werden bezet door het leger en daarom niet verwoest, en zijn nauwelijks beschadigd. Bij zijn terugkeer in 1815 doet Louis V de meest noodzakelijke reparaties, maar het park is niet in zijn geheel te redden omdat er inmiddels een weg doorheen loopt. Zijn zoon laat daarom het westelijk deel omvormen tot een Engelse parktuin.

Interieur: trappenhuis

Na de dood van Lodewijk VI, de laatste Condé, gaat het landgoed over op Hendrik van Orléans, de jongste zoon van Lodewijk Filips I van Frankrijk. Van het schitterende paleis van vroeger is echter ternauwernood de begane grond over. 
Ook Henri ziet tussen 1830 en 1848 geen kans het weer op te bouwen, en wanneer de revolutie uitbreekt vlucht hij naar Engeland, waar hij tot 1871 blijft, in Twickenham bij Londen. Zijn vrouw en twee zoons sterven er. Wel bouwt hij daar stukje bij beetje zijn kunstverzameling weer op. 
Terug in Frankrijk laat hij het paleis restaureren door de architect Honoré Daumet en brengt er zijn verzameling onder die geldt als de tweede grootste na die van het Louvre.

Trappenhuis, kasteel -  Domaine de Chantilly

Hij schenkt per testament het kasteel en de verzameling kunstschatten en manuscripten in 1886 aan het Institut Français, met de bepaling dat geen van de manuscripten ooit het kasteel mag verlaten. In de Eerste Wereldoorlog werd het nog gebruikt als generaalskwartier. 
Sindsdien is het een museum, het Musée Condé. In dit museum zijn 800 schilderijen verzameld van Raphael, Jean Antoine Watteau, Ingres, Camille Corot en gravures van Albrecht Dürer, voorts 30.000 boeken waaronder de wereldberoemde Très Riches Heures du Duc de Berry van de Nijmeegse gebroeders Van Limburg (ca.1400).

Chantilly, Het Condé Museum,
800 schilderijen van top kwaliteit

De stallen zijn eveneens als museum in gebruik

Chantilly staat ook bekend als de paardenhoofdstad van Frankrijk. Dat komt vooral vanwege de aanwezigheid van het Paardenmuseum dat gevestigd is in de Grote Stallen van het kasteel van Chantilly. (De Grand Ecuries). 
Tussen 1719 en 1735 is dit ontwerp van architect Jean Aubert geconstrueerd. Het is een hoogtepunt van Franse architectuur is 186 meter lang. Op zijn hoogtepunt herbergde het gebouw 240 paarden en 500 honden. En is nog steed één van mooiste paardenstallen van de wereld.

Museum sinds 1982

Het is een museum met levende paarden , U kunt op een speelse manier kennismaken met de wereld van het paard tijdens paardenshows en in zalen waar u honderden voorwerpen kunt bewonderen. 

Al uw zintuigen worden op scherp gezet: u bent de grote Franse paardenstallen nog maar nauwelijks binnen of u zit meteen in een echte, stevige paardenlucht. Tot vlak voor de show mag u – en dat is uniek – de paarden in hun stal bekijken. 

Entreetickets kun je aan de kassakopen of vooraf via internet.

Behalve de aanwezigheid van een paardenmuseum worden er in Chantilly ook paardenconcoursen gehouden. Er zijn zelfs hotels in en rondom Chantilly die speciaal gericht zijn op het herbergen van rijders en hun paarden.

Een bijzondere anekdote

De Grandes Ecuries zijn gebouwd in opdracht van Louis-Henri de Bourbon, de zevende prins van Condé. Volgens een legende geloofde hij dat hij zou reïncarneren als paard, daarom bouwde hij alvast stallen die bij zijn rang en waardigheid pasten.

Het dorp Chantilly zelf heeft naast het kasteel en haar prachtige entreepoort weinig te bieden. Het is een vrij standaard Frans dorp zoals je dat ook elders in Picardië aan kan treffen. Wat overigens wel een leuk feit is, is dat slagroom zoals wij die kennen vernoemd is naar Chantilly. Crème Chantilly werd volgens sommige bronnen geïntroduceerd op een feest op het Kasteel van Chantilly. Andere verhalen die je leest is dat de naam Chantilly pas in een later stadium aan geslagen room gekoppeld is.

De stallen van Château de Chantilly

------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------

Dit zijn een aantal foto's van het bijzondere interieur. Een mix van Franse Lodewijk stijlen en Napoleon III-stijl ,het ziet er allemaal een beetje eclectisch uit, maar smaakvol is het wel.

Monogram, Hendrik van Orléans
Lambriseringen met verguld houtsnijwerk

Château de CHANTILLY | Domaine de Chantilly

Lambriseringen met verguld houtsnijwerk

Franse Lodewijk stijl boiserie

Chantilly, kamer met Chinoiserieën 

Buste De Condé, Chantilly

Lambriseringen met verguld houtsnijwerk

https://www.patrickdamiaens.nl

FB Pagina, link