5de Heraldische Salon | Heraldische beurs | Heraldische kunstenaars | La Seigneurie d'Annevoie

5de Heraldische Salon |  Heraldische beurs  | Heraldische kunstenaars 
La Seigneurie d'Annevoie

Het 5e Salon de l'Art Héraldique  (Heraldische Salon) opende zijn deuren op 13 en 14 mei 2023 in Annevoie, (La Seigneurie d'Annevoie). 

13 heraldische kunstenaars, ambachtslieden en auteurs presenteerde hun werk op dit evenement evenals was er een tentoonstelling van knopen uit de collectie van Baron Jacques de Cartier d'Yves "De Belgische koninklijke familie en haar allianties in livreien en hofknopen".

Heraldiek, of de kunst van het wapenschild, is nauw verbonden met genealogie, erfgoed en geschiedenis. Iedereen kan een wapenschild maken en dragen, zolang ze maar een paar compositieregels respecteren.

Op deze tentoonstelling laten 13 kunstenaars, ambachtslieden en auteurs hun talent zien in de meest uiteenlopende media: beeldhouwers van steen en hout, graveurs van edelmetaal, schilders op perkament (illuminators) en diverse materialen, enz.

Op zaterdag 13 mei zijn er drie zeer toegankelijke lezingen over het onderwerp:

* een inleiding tot de heraldiek: een korte geschiedenis, kleuren, verschillende elementen, enz.

* presentatie van webaldic.com, software voor het identificeren van wapenschilden met behulp van kunstmatige intelligentie;

* het wapenschild van de koninklijke familie van België: dit gloednieuwe wapenschild is net ter perse gegaan.

Toegangsprijs: €5

Openingsuren van 10u30 tot 18u.

La Seigneurie d'Annevoie

https://www.patrickdamiaens.info

Een Duits Louis XIV-stijl lakwerk schrijfkabinet | Kollenburg Antiques | Hofbeeldhouwer Sebastian Zimmermann

Een Duits Louis XIV-stijl lakwerk schrijfkabinet |
Kollenburg Antiques  

Gezien op TEFAF 2023 op de stand van Kollenburg Antiek uit Oirschot ( NL), een Duits schrijfkabinet uitgevoerd in Louis XIV-stijl en lakwerk.

De ontwerper en bouwer is Johan Jakob Saenger met medewerking van de Hofbeeldhouwer Sebastian Zimmermann (1655-1728)

Een imposant schrijfkabinet, staand op een zeer rijk uitgevoerde verguld houten console. De vier poten van de console zijn vormgegeven als Saters en lopen aan de onderzijde uit in vier enkele bokkenpoten. Deze worden met elkaar verbonden door een vierspant welke centraal bij elkaar komen in geornamenteerde acanthusbladeren met een console. 

Het schort van de console is versierd met een centrale mascaron, voorstellende Ariadne. Aan weerszijden hiervan zijn zwierige acanthusbladeren geplaatst op een basis met trelliswerk. Deze console draagt het rood- met zwartverlakte kabinet, welke aan de boven- en onderzijde en rondom de rode vlakken versierd is met faux-marbre. 

Het kabinet is uitgerust met negen zichtbare lades welke versierd zijn met zwarte lakpanelen die gevangen zijn in verguld houten snijwerk. Centraal is een afsluitbare deur geplaatst met een groot zwart lakwerk paneel. Dit paneel is het rijkst gedecoreerd en toont de voorstelling van een brullende draak in een landschap. Onder deze deur bevindt zich over de gehele breedte de afsluitbare schrijfklep. 

Hierachter zijn vier kleinere zwarte lakwerk laatjes geplaatst. Wanneer de onderste laatjes uitgenomen worden kan men de mechaniek vinden voor het gelijktijdig afsluiten van alle bovenliggende laden. De beide zijkanten van het meubel zijn versierd met een enkel groot zwart lakwerk paneel, gedecoreerd met paradijsvogels.

 

Dit schrijfkabinet komt in zijn uitvoering, constructie en versiering geheel overeen met de betimmering van een zaal in slot Ludwigsburg. Deze kleine kamer in het slot die bekend staat als het ‘Indianische Lackkabinett’ vertoont zoveel gelijkenissen met dit meubel dat met zekerheid kan worden gesteld dat dit schrijfkabinet en de ruimte in het slot van dezelfde hand zijn. 

Hierdoor is duidelijk door wie en wanneer dit meubel gemaakt is. Over het Indianische Lackkabinett en de bouwgeschiedenis hiervan is namelijk veel bekend.

 

Het Indianische Lackkabinett in slot Ludwigsburg is een kleine ruimte die tussen 1714 en 1722 gebouwd is. 

______________________________________________

Hertog Eberhard Ludwig von Wurttemberg wilde het jachtslot dat hij in 1704 had laten bouwen, uitbreiden voor de steeds maar groter wordende hofhouding. In 1709 begon men daarom met de aanbouw van een Galerie met een paviljoen aan de westelijke vleugel. 

In de zuidwesthoek van dit nieuwe westelijke paviljoen werd tussen 1714 en 1722 een nog steeds in originele toestand bestaand kamertje gebouwd dat bekend staat als het Indianische Lackkabinett.

De kleine ruimte van 430 x 380 cm en 540 cm hoog is geheel gelambriseerd met zwarte lakpanelen die met landschappen en fantasiedieren gevuld zijn. 

Deze liggen in gesculpteerde verguld houten sierlijsten, welke op hun beurt geplaatst zijn in rode gelakte panelen. Hieromheen bevinden zich op alle hoogtes van de lambrisering, lijsten van faux marbre.

Het idee om een lakkabinet te bouwen kwam niet uit het niets. De bouw van dergelijke kamers kwam aan het eind van de zeventiende eeuw in de mode. Eerst in Holland en Engeland, waar de wanden met originele of imitatielak werden bekleed. Het ging hier vooral om de lak en de overige versiering bleef zeer sober.

Een beroemd voorbeeld van een dergelijk lakkabinet is dat vervaardigd voor het stadhouderlijk hof in Leeuwarden voor 1695, hetgeen nu te zien is in het Rijksmuseum te Amsterdam. Hier zijn originele Chinese kamerschermen van Coromandellak verzaagd om als wandbekleding te dienen. Deze kamer, waar thee werd gedronken, was ingericht met exotische meubelen en Chinees porselein.

In Berlijn, Bayreuth München en Dresden zijn ook lakkabinetten vervaardigd voor paleizen. Het grote verschil met het kabinet in Ludwigsburg is dat in de betimmering van alle andere kabinetten oosterse lakpanelen zijn verwerkt. Het kabinet in Ludwigsburg is een geheel Duits contemporain product.

De techniek om lak naar Chinees of Japans voorbeeld na te maken werd overal in Europa beoefend. In Holland waren meesters als Willem Kick al aan het begin van de zeventiende eeuw actief in het imiteren van lak. In Duitsland werd door Dagly in Berlijn rond 1700 glanzende lakmeubelen gemaakt. In Dresden was de Chinamode tussen 1710 en 1720 op haar hoogtepunt en werden uitstekende lakmeubelen vervaardigd.

In Ludwigsburg was men van al deze modeverschijnselen goed op de hoogte. Niet alleen had Herzog Eberhard Ludwig op zijn reizen naar Engeland en Holland rond 1700 waarschijnlijk al Lakkabinetten gezien maar ook in Wenen, waar hij nauwe betrekkingen met het hof onderhield en bezittingen had kon hij dergelijke kabinetten gezien hebben.

Het plan voor een Indianisch Lackkabinett komt voor het eerst naar voren op 3 februari 1714 wanneer de Indianische Kammermaler Johann Adalbert Kratochwyl, die de twee jaar ervoor in Wenen verbleef, een plan aanbiedt voor een Lackkabinett met schilderingen op doek. De bouwdirecteur Nette weigert het plan omdat hij de kosten van 9000 florijnen te excessief vindt.

Volgens Nette zijn er in Berlijn en elders ook kunstenaars te vinden die het net zo goed zouden kunnen uitvoeren. En inderdaad; nog in hetzelfde jaar biedt Johann Jakob Saenger uit Neurenberg, geboren in Sachsen Gotha, zijn diensten aan.

Hij prijst zichzelf aan als dauerhafter Lacq- und Kunstminiatur Mahlerey Arbeit. Hij heeft veel geleerd door zijn reizen, waaronder door Italië, en beheerste een vuurvaste laktechniek welke hij kon toepassen op tafels, koffieschalen toiletstellen, kabinetten en schrijftafels. Saenger beweert ook nog kort hiervoor een Kabinett vervaardigd te hebben voor het slot te Rastatt. Vermoedelijk was dit helemaal niet waar maar het helpt hem wel aan de betrekking.

In zijn eigen bewoordingen biedt hij aan om “… een galante gelakte kamer te vervaardigen met agaat en marmergelijkende schilderingen en vullingen in een Chinese zwarte manier met Indiaas goud en andere vreemde vondsten versierd.”  

 

Saenger is net begonnen met de werkzaamheden als Opperbouwmeester Nette plotseling overlijdt. Blijkbaar is de hertog zeer tevreden over Saenger want hij wordt direct breder betrokken bij de bouw van het slot. Uit de boeken blijkt dat Sebastian Zimmermann, de hofbeeldhouwer, wordt gevraagd om beeldhouwwerken te maken. Vermoedelijk wordt hiermee het lijstwerk bedoeld waarin de lakpanelen geplaatst zijn.

 

Sebastian Zimmermann was al sinds 1704 Hofbeeldhouwer in Ludwigsburg. Hij was rond 1700 op studiereis in Italië geweest en ontleende daar zijn status als beeldhouwer aan. De bouwmeester en de hertog waren echter zelden tevreden over zijn werk in steen en vermoedelijk kreeg om die reden hij allerlei andere opdrachten voor spiegel- en schilderijlijsten en siertafels. Toch bleef Zimmermann tot zijn dood betrokken bij de bouw van het slot.

Aan Zimmermann worden 1000 florijnen betaald voor het werk aan het Lakkabinett. Het is aannemelijk dat het hier ook het onderstel en de betimmering van het schrijfkabinet betreft. Saenger kreeg van de zeer tevreden Hertog, toen het kabinet in 1722 gereed was, twee gouden medailles ter waarde van 300 florijnen en een bonus van 400 florijnen. 

Daarmee kwam de totale som die aan Saenger werd betaald op 6400 florijnen. Toch vertrok hij mopperend naar Ansbach, naar verluid omdat de acht jaar die hij in Wurttembergische dienst had doorgebracht vol bedrog, haat en nijd waren geweest, waardoor hij zich gedwongen voelde te vertrekken. In Ansbach was blijkbaar weinig te doen want al snel vertrok Saenger met onbekende bestemming, waardoor er van deze nijvere vakman geen verder werk bekend geworden is.

 

Dit schrijfmeubel is een van de zeer weinige meubelen waarvan met zekerheid gezegd kan worden dat zij tot de inrichting van het slot Ludwigsburg behoord hebben. Alle meubelen uit die tijd die in het paleis stonden zijn vervreemd geraakt in de loop der eeuwen. Het opduiken van deze kast voegt een nieuw hoofdstuk toe aan wat ons bekend is over de inrichting van het paleis. Uit een boedelinventaris van 1721 (Hauptstaatsarchiv Stuttgart A21 bd 9) blijkt dat het gebouw slechts spaarzaam ingericht was. 

Hoewel het rijk gedecoreerd was met plafondschilderingen, stucornamenten en wandtapijten, waren er relatief weinig meubels te vinden. In elke kamer komen slechts stoelen, guéridons en tafels voor in geringe hoeveelheden. In de belangrijke zalen betrof het vergulde en gesneden consoles die als Bildhauerarbeiten staan omschreven. 

Ook spiegels met vergulde lijsten komen in deze zalen voor. Het is opmerkelijk dat pronkmeubelen nauwelijks voorkomen in het paleis. Ook opvallend is dat de inrichting vaak geen eenheid vormde; zeer diverse meubelen stonden bij elkaar. De bekleding en de kleuren van de zitmeubelen waren vaak zeer verschillend. Niemand stoorde zich daar toen blijkbaar aan.  

Schreibtische of Schreibkabinette waren er maar heel weinig. Een rood- en witgelakte schrijftafel uit India stond in de slaapkamer van de Grävenitz. Drie kleine gelakte kabinetjes op tafelonderstellen; een blauwe, een rode en een zwarte worden, ook in de inventaris genoemd. De omschrijving in de inventaris die verwijst naar dit meubel, stond in de Furstenbau op de middelste etage, in het Schreiner Cabinet in de Marmoriersaal; “1 laquirt und eingelegter schreib tisch in … mit 9 schubladen.”

 

Door de combinatie van het identieke decoratieschema in het Lackkabinett en de treffende omschrijving van het meubel in de inventarisbeschrijving, kan er geen twijfel over bestaan dat dit gelakte schrijfkabinet hetzelfde meubel is als in 1721 te vinden was op slot Ludwigsburg. 

De overeenkomsten van de decoratieve elementen zijn talrijk. Zo is er de draak met zuil en vaas die het centrale paneel van het schrijfkabinet siert, en welke als exacte herhaling voorkomt op het hoofdpaneel in het Lackkabinett. Ook de faux marbre versieringen zijn identiek in de kleurstellingen en de gekozen patronen, alsmede in de plaatsing; zo komt de concave kooflijst van de zaal terug aan de bovenzijde van het schrijfkabinet waar het eenzelfde stilistische functie vervult.

 Ook het repetitieve schema van het Lackkabinett met rode lakwerk panelen en daarbinnen de zwarte lakwerk panelen gezet in verguld snijwerk, komt geheel overeen met de opbouw van het schrijfkabinet.

 

Hoewel de inventarislijst de maker van het schrijfkabinet niet vermeldt, kunnen we concluderen dat de kast en het Lackkabinet dusdanig veel overeenkomsten hebben dat zij niet los van elkaar gezien kunnen worden en beide in de periode tussen 1714 en 1722 vervaardigd zijn door Johan Jakob Saenger en Sebastian Zimmermann.

Provenance:

Hertog Eberhard Ludwig von Wurttemberg

Privécollectie, Verenigde Staten

 

Literatuur:

Werner Fleischhauer, Barock im Herzogtum Württemberg, Stuttgart 1958, pp. 137-163, 201-203, 226

Werner Fleischhauer, ‚Das indianische Lack- und das türkische Boiserienkabinett in Ludwigsburg‘, Neue beiträge zur Archäologie und Kunstgeschichte Schwabens (1952), pp. 187-195.

Monika Kopplin, European Lacquer, München 2010, p, 200,201

Heinrich Kreisel, Georg Himmelheber, Die Kunst des Deutschen Möbels, Munich 1973, 3 volumes, vol. 2 fig. 304, p.118,119

Daniel Schulz, Mars, Venus, Bacchus & Co. Die barocken Groß-Skulpturen des Ludwigsburger Schlosses, Ludwigsburger Geschichtsblätter 64/2010, pp. 23-59

Philipp von Württemberg, Das Lackkabinett im deutschen Schloβbau: Zur Chinarezeption im 17. und 18. Jahrhundert, Berne 1998, pp. 153-156 figs. 98-101

https://www.patrickdamiaens.info

In hout gesneden en vergulde lijsten voor de Crypte van Napoleon III | Gesculpteerde lijsten in Notelaar voor Keizer Napoleon III zijn crypte

In hout gesneden en vergulde lijsten voor de Crypte van Napoleon III |
  Gesculpteerde lijsten in Notelaar voor Keizer Napoleon III zijn crypte

Gesculpteerde lijsten in Notelaar vervaardigd 
voor de crypte van Keizer Napoleon III.

___________________________

_____________

In de maand februari 2014 werd uit de Keizerlijke crypte van Napoleon III in St-Michaels Abbey in Farnborough (UK) een aantal objecten ontvreemd, het betrof drie historische ingelijste gebeden, uitgevoerd in kaligrafie en boekverluchting (in het Frans en latijn). 

De 3 gestolen lijsten in notelaar (of prayer frames) werden speciaal voor deze crypte vervaardigd rond 1881 in opdracht van Keizerin Eugénie, gemalin van Keizer Napoleon. 

In 2015 nam Abt Dom Cuthbert Brogan een eerste keer contact met me op, met de vraag of het mogelijk zou kunnen zijn om kopieën te vervaardigen van de gestolen items, en dit op basis van nog één klein stukje originele lijst en een aantal vergeelde foto's. 

Na wat rekenwerk, het inschatten van de complexiteit en het contacteren van een aantal andere vaklui, aangezien meerdere technieken en vakkennis aan dit project te pas kwamen, heeft het dan nog een hele tijd geduurd voor we groen licht kregen, dit omdat ook de verzekeringskwestie nog uitgeklaard moest worden.

We hebben deze opdracht pas gestart in 2017, dit omwille van  de reeds goed gevulde agenda en met de vraag of hun opdracht ook gecombineerd mocht worden met andere opdrachten, en zoals Abt Dom Cuthbert Brogan me reeds een aantal maal toevertrouwde, "We monks have patience".

Originele Napoleon III lijst in Farnborough Abbey

Originele Napoleon III lijst in Farnborough Abbey

Een van de originele lijsten in Farnborough Abby in de crypte,
uiterst links op de foto, achter Prins Jean-Christophe Napoléon.

Door het kleine stukje notelaren lijst dat ons toegezonden werd door Dom Cuthbert Brogan konden we nieuwe ontwerpen maken, het was een referentie voor het bepalen van de (+/-)totaal afmetingen van de frames, het toegezonden fotomateriaal ging dienen bij het ontwerpen van de ornamenten en decoratie die op de prayer frames aanwezig waren.

In gesprek met de meubelmaker die de constructie zou maken
(S. Kirilov, Arnhem)

De op ware grootte getekende ontwerpen zijn dus gebaseerd op een aantal vrij onscherpe foto's in een niet al te beste conditie zoals ik reeds vermelde, het was dus ook niet gemakkelijk om de juiste decoratieve elementen en sfeer uit eind 19de eeuw te recreëren.  

Het meest opvallende ornament is de grote letter N van Napoleon in de 4 hoeken, verder staan in het platte gedeelte van de Neo-Rennaissance frame uitgewerkt, acanthus bladmotieven, bloemen en twijgjes, griffioenen en monsters. Dit allemaal versiert met een parellijst en de typische Keizerlijke Napoleon III kroon met 5 adelaars.

Na het beëindigen van de ontwerpen was er nog even de zoektocht naar het nodige notelaren hout en kon een meubelmaker gecontacteerd in Utrecht die mij de vrij simpele constructie kon vervaardigen. 

Na het aanbrengen van de tekening op de frame constructie, kon het overbodige hout rond de ornamenten voorzichtig verwijderd worden ( met een bovenfrees) en het eigenlijke sculpteren-snijden van de ornamenten-design kon beginnen. 

Groot waren de ornamenten niet, bijna miniatuur en heb speciaal voor deze lijsten-frames speciaal miniatuur houtsnijbeitels moeten aankopen.

Na het beëindigen van de decoratieve platte onderdelen van de frames konden deze terug naar de meubelmaker gebracht worden en het volgende proces, het vervaardigen en aanbrengen van de contour lijst (tore lijst) kon beginnen. Ook het kleine bagetten lijstje dat een opdeling maakt tussen de verschillende decoratieve elementen moest nog vakkundig op de platte delen verlijmd worden en deze werd in ons atelier nog van een parellijst voorzien.

De contour lijst aan de bovenzijde, waar zich een kuif met de Keizerlijke kroon bevond werd nog niet tegen de platte deel van de frames bevestigd, dit zou in een later stadium  gebeuren. Het was praktischer eerst de kuif appart te sculpteren-snijden.  Hoe we deze Napoleon III kuif ( of fronton) gesneden hebben kunnen jullie in onderstaande link lezen. 

Dit onderdeel ( tore lijst met kroon ) heb ik dan later zelf verlijmd.

https://ornamentsnijder.blogspot.com/2022/03/een-kuif-voor-een-lijst-snijden.html

Het volgende stadium was bijzonder moeilijk, we bevonden ons op vrij onbekend terrein, erg stressvol aangezien we reeds wisten dat producten, water, combinatie van...  schade of problemen konden veroorzaken, en het zou dan heel erg moeilijk of zelfs niet deze fout te herstellen. Maar we kozen in samenspraak met specialisten ter zaken uiteindelijk voor een kleur op basis van alcohol, een kleur die speciaal voor dit project werd aangemaakt, en dit op basis van het kleine lijstje zoals eerder reeds besproken.

Uiteindelijk hebben we gebruik gemaakt van een kleurpatina, met daarop ongefilterde schellak ( licht oranje) beide werden met een professioneel spuittoestel en perslucht aangebracht, en dit in meerdere lagen, om een mooie egale verneveling te garanderen. Door gebruik te maken van producten op basis van alcohol, was het 'opruwen van het hout' dan ook tot het minimum herleid.

Ook was het aanbrengen van shelllak als afwerkings laag de beste keuze die we konden maken, aangezien de dame die het bladgoud zou aanbrengen ook schellak zou gebruiken voor het beschermen van  het 24 K bladgoud. Zodat er zeker geen conflict zou kunnen ontstaan bij het aanbrengen van verschillende eindproducten.

Na het aanbrengen van kleur, patina en schellak kon het laatste deel, het vergulden beginnen, ook hier moest de dame van het kleuren zich baseren op de vergeelde foto's die ons uit het Verenigd Koninkrijk waren toegezonden. 

Helaas heb ik niet veel info op dit moment wat de aanpak is geweest, maar ik weet wel dat ze twee onderlagen ( dient als basis voor het goud) heeft aangebracht voordat ze twee lagen 24 K goud aangebracht heeft, bijzonder secuur werk. 

Eerst op een proefstuk :

Vooraleer ze haar techniek op de drie frames zou aanbrengen heeft ze dit eerst op het proefstukje uitgeprobeerd. Zo kon lustig geëxperimenteerd worden.

Na het beëindigen van deze laatste etappe moet ik toegeven dat dit project, interessant en bijzonder leerrijk geworden is, we kregen te maken met nieuwe technieken, moeilijkheden en de nodige oplossingen. Het het doet ons plezier dat de opdrachtgever erg tevreden was met het behaalde resultaat. We bedanken ook iedereen bij de medewerking en steun bij de creatie van deze uitzonderlijke opdracht.

In hout gesneden en vergulde lijsten voor de Crypte van Napoleon III |  Gesculpteerde lijsten in Notelaar voor Keizer Napoleon III zijn crypte

https://www.patrickdamiaens.info

TEFAF 2023 in Maastricht | Kunst en Antiek Fair in het MECC

TEFAF 2023 in Maastricht 
Kunst en Antiek Fair in het MECC

 TEFAF 2023 in Maastricht

_____________________________

______

De TEFAF in Maastricht wordt in het algemeen beschouwd als 's werelds belangrijkste beurs voor beeldende kunst, antiek en design. Dit tijdelijk museum met 270 prestigieuze handelaren uit zo'n 20 landen, is TEFAF een ware etalage voor de beste kunstwerken die momenteel op de markt worden aangeboden. 

Naast de traditionele kunstvoorwerpen zoals schilderijen van oude meesters, decoratieve antiek en klassieke antiquiteiten die ongeveer de helft van de beurs beslaan, is er ook aandacht besteed aan moderne en hedendaagse kunst, juwelen, 20e-eeuws design en werken op papier. 

TEFAF 2023 in Maastricht 

Voor sommige die TEFAF voor de eerste keer bezoeken, is de heersende sfeer iets wat intimiderend en impressies kunnen overweldigend zijn, deze bezoekers weten niet goed wat ze zien, voelen zich niet op hun plek of kunnen het aanbod niet goed vatten op deze tijdelijke tentoonstelling. 

Mensen die enkel bij een officiële aangelegenheid een maatpak dragen, voelen zich genoodzaakt dit ook op TEFAF te doen, wat deze beslissing teweeg brengt weet niet niet, is het de kwaliteit die aangeboden wordt of is het de sfeer die in de lucht hangt. Of hebben ze het gevoel dat ze zich op sacrale grond bevinden ;) ?... Het blijft me na 33 jaar TEFAF nog steeds een raadsel waarom deze bezoekers zich zo nodig moeten opdirken. 

Persoonlijk doe ik gewoon mijn dagdagelijkse kleding aan, want laten we eerlijk zijn het blijft uiteindelijk voor de grootste groep aan bezoekers een 'tijdelijk museum'. Kunstwerken en schilderijen te zien, waarvan de kans bijzonder groot is deze nooit meer terug te zien, als deze verdwijnen in een private kunstcollectie. 

Een dag ticket kost 45 Euro (2023), veel zouden velen denken maar dit bedrag is vergelijkbaar voor een bezoek aan twee Amsterdamse musea. (zonder museum kaart).

TEFAF 2023 in Maastricht MAP

Hier een korte foto reportage van TEFAF 2023.

Galerie Callisto Arts

Kollenburg antiques

Trofee van muziekinstrumenten, circa 1788

Kollenburg antiques

Galerie Adrian Alan

https://www.patrickdamiaens.info