De Ambassade van Roemenië in Parijs | Vergulde boiserie in 18de-eeuwse stijl | Hôtel de Béhague | Hôtel particulier Paris

De Ambassade van Roemenië in Parijs, Hôtel de Béhague 

De Ambassade van Roemenië in Parijs 

  Hôtel de Béhague

_________________

______

Onder het regime van Ceausescu zeiden de Roemenen die in Parijs woonden: “Ga eens langs bij de ambassade, dan heb je voorlopig geen zin meer om terug te keren naar je vaderland.”

20 september 2025 , een iets wat regenachtige dag, het is Open Monumenten dag in Parijs (Journées Européennes du Patrimoine). Er stonden een aantal opmerkelijke gebouwen op mijn verlanglijst die dag ( sommige op reservatie) en het Hôtel de Béhague (Ambassade van Roemenië) was die dag het meest indrukwekkende bezoek.

Op de dag van het Frans erfgoed, hebben de Roemenen de deuren van hun ‘Stadspaleis’ geopend voor nieuwsgierige Belgen ;) en 2998 Parijzenaren. De bewakers bij de ingang voeren met een glimlach een symbolische fouillering uit, vragen naar onze reservatie en paspoort en krijgen aan het onthaal  twee hoesjes toegestopt van de dames aan het onthaal om over onze schoenen te trekken. 

De gastvrije gidsen begeleiden het publiek en beantwoorden al uw vragen met trotse vriendelijkheid. En trots mogen ze zijn op hun Paleis, de rijkdom aan materialen en vakmanschap is iets wat ik zelden gezien heb in een stadspaleis (=>Hôtel particulier). 

Dit Hôtel particulier werd in 1866 gebouwd voor graaf Octave de Béhague door Gabriel-Hippolyte Destailleur en werd in 1895-1904 verbouwd en vergroot. Het is opgetrokken in Lodewijk XV-stijl en aan de binnenzijde zijn belangrijke houten lambriseringen uit de 18e eeuw opnieuw aangebracht. 

De inkomhal siert een monumentale trap (l’escalier d’honneur) die geïnspireerd is op de 'trap van de koningin' in het Kasteel van Versailles. Hij is bekleed met prachtig kleurrijke marmers.

l’escalier d’honneur, Hôtel de Béhague

Vestibule en l’escalier d’honneur 

Op de eerste etage ontdekken we een aantal prachtige kamers, een bibliotheek en monumentale eikenhouten trap van een niveau zoals ik het nog nooit gezien heb. Een lichtkoepel die dringend aan renovatie toe is laat naar mijn mening te weinig licht door en komt deze trap met eikenhouten lambrisering niet tot zijn recht, het was bijzonder moeilijk om de bloglezer van goed beeldmateriaal te voorzien. De trap is opgebouwd uit recuperatie trappen uit noord Frankrijk, dit is goed zichtbaar door de variatie aan balustrades die gebruikt zijn. Deze trap gaf toegang tot de prive vertrekken van de gravin van Béarn. 

De Ovale Bibliotheek was een schatkamer voor de collectie kostbare en zeldzame boeken van Octave de Béhague. De meeste boeken werden in 1877 geveild, maar de bibliotheek bleef intact, met zijn prachtige panelen van kostbaar hout en zijn fijn bewerkte deuren.

Hôtel de Béhague, Bibliotheek

Hôtel de Béhague, 1ste etage

De balzaal, ook wel Salon d'Or genoemd, bevat prachtige rococo-houten lambriseringen. De schitterende eetkamer, versierd met een schilderij ( reproductie- in de stijl ) van F.Boucher, “La Re-Naissance de Vénus”, is bekleed met veelkleurig marmer in Versailles stijl.

Hôtel de Béhague : la salle à manger (Eetkamer)

Hôtel de Béhague, La Salle de Bal of Salon d’Or

Het kleine achthoekige salon, werd rond 1903 gerealiseerd. Vier charmante jachttaferelen uit het einde van de 18e eeuw werden hergebruikt. Ook hier zorgde een vakkundige aansluiting van het houtwerk voor een harmonieus geheel. Dit salon leidt naar de theaterzaal en de eetkamer.

Het kleine achthoekige salon, Hôtel de Béhague

Op 29 maart 1906 werd er het privétheater van de gravin ingewijd, ja u hoort het, een theater (de Byzantijnse zaal) een beetje surrealistisch allemaal, als je de zaal binnenwandelt met open mond, met in het achterhoofd 'ik sta hier maar in een Hôtel particulier'. 

( Helaas was het er zo donker dat foto's maken niet mogelijk was)

Het is het grootste privétheater van Parijs. Dertig jaar lang ontvangt de gravin van Béarn in haar hôtel de grootste artiesten die hier hun werken komen uitvoeren: Gabriel Fauré dirigeert er zijn requiem. 

In 1909 danst Isadora Duncan er ( grondlegger van de moderne dans) en ontvangt er artiesten als de beeldhouwer A.Rodin etc... blijkbaar "The place too be" op dat moment

Na de dood van de gravin in 1939 wordt het hotel de Béhague verkocht. De Republiek Roemenië vestigde er haar ambassade. Het “Byzantium van het 7e arrondissement”, zoals Robert de Montesquiou het noemde, is regelmatig open voor het publiek tijdens de Europese Open Monumentendagen.

Dit gebouw staat sinds 25 augustus 2003 op de monumentenlijst.

Een aantal impressies van de salons. Zoals gewoonlijk ook de nodige detail opnames van het houtsnijwerk.  

Veel kijkplezier.

Hôtel de Béhague, Le Salon bleu

Hôtel de Béhague, Balzaal, boiserie (detail)

Hôtel de Béhague, het kleine achthoekige Salon
Detailopname van de boiserie, (wandbetimmering.)

 Hôtel de Béhague | Hôtel particulier Paris
La Salle de Bal of Salon d’Or

La Salle de Bal of Salon d’Or 
Boiserie dorée detail

Hôtel de Béhague | Hôtel particulier Paris
Bibliotheek

La Salle de Bal of Salon d’Or
Hôtel de Béhague, Paris

Tuinzicht vanop het immense balkon ( 1ste etage)
  Hôtel de Béhague 
 

De Ambassade van Roemenië in Parijs |  Hôtel de Béhague 
 Hôtel particulier Paris

https://www.patrickdamiaens.info

Laurent van der Meulen of Laurens van der Meulen | Een Vlaamse houtsnijder | In de stijl van Grinling gibbons

Laurent van der Meulen  

Een Vlaamse houtsnijder 

__________________________

__________

Het komt niet vaak voor in deze blog, een Vlaamse houtsnijder in de kijker plaatsen. We stellen aan u voor => Laurent van der Meulen geboren in Mechelen  in 1643 en ook te Mechelen overleden in het jaar 1719. Deze vakman met breed artistiek palet was niet enkel een houtbeeldhouwer maar ook schilder en lijstenmaker. 

Na een opleiding in zijn geboortestad Mechelen, heeft hij een tijdje in Engeland gewerkt. Hij is daar vooral bekend omdat hij samen met de Vlaamse beeldhouwer Peter van Dievoet ( reeds besproken in deze blog) het standbeeld van Koning James II maakte, dat nu op Trafalgar Square (London) te bewonderen is, een realisatie in het houtsnijders atelier van de alom bekende Grinling Gibbons. Hij is ook bekend om zijn houtsnijwerk op schilderijenlijsten en medaillons.

Mechelen was in die tijd één van de belangrijkste centra van beeldhouwkunst in Vlaanderen, na Antwerpen natuurlijk. Hij begon zijn opleiding als beeldhouwer in het atelier van Pieter van der Stock en werd op 10 november 1665 ingeschreven in de Mechelse Sint-Lucasgilde.  Pieter van der Stock was zelf pas vijf jaar eerder begonnen met zijn opleiding bij Coenraet van Kerckhoven.

In 1675 reisde hij naar Engeland waar hij ging werken in de Londense werkplaats van de (in Rotterdam geboren) Engelse houtsnijder/beeldhouwer Grinling Gibbons. Gibbons was als beeldhouwer vooral bekend om zijn fijne snijwerk van florale motieven. Andere ervaren Vlaamse beeldhouwers zoals Arnold Quellin (de zoon van Artus Quellinus II), John Nost, Anthony Verhuke en Peter van Dievoet werkten ook in Gibbons' Londense werkplaats als “knechten”, d.w.z. medewerkers. Omdat deze Vlaamse kunstenaars geen stagiairs waren, zijn ze nooit opgenomen in de administratie van Draper's. In een document uit 1679 worden van der Meulen, Quellin en Verhuke knechten van Gibbons genoemd.

In de werkplaats van Gibbons werkte hij aan verschillende opdrachten, maar de bijdragen van de verschillende kunstenaars die in de werkplaats actief waren, zijn niet altijd te achterhalen. Van hem is bekend dat hij tijdens zijn verblijf in de werkplaats van Grinling Gibbons samenwerkte met Peter van Dievoet aan de creatie van het standbeeld van Koning James II.

Van der Meulen keerde in 1687 terug naar zijn geboortestad en werd in 1689 toegelaten als meester-beeldhouwer van de Mechelse Sint-Lucasgilde. In 1691 werd hij deken van de gilde. Op 26 augustus 1691 (of mogelijk 31 januari 1704) trouwde hij met Cornelia Theresia de Croes. De zus van zijn vrouw, Joanna Maria, was getrouwd met de beeldhouwer Jan Lucas Faydherbe, zoon van de vooraanstaande Mechelse beeldhouwer Lucas Faydherbe. Van der Meulen had één kind. Er is opgetekend dat hij een portret van zijn dochter schilderde. Hij stierf in Mechelen in 1719.

 

Hij moet een goede reputatie hebben gehad, want Filips V, de koning van Spanje, zou bij hem een spiegellijst hebben besteld die de vereniging van Spanje en Frankrijk voorstelt. Dit werk werd uiteindelijk niet geleverd aan de koning omdat de Zuidelijke Nederlanden uiteindelijk overgingen van Spaanse naar Oostenrijkse controle als gevolg van de Spaanse Successieoorlog, die eindigde met de Vrede van Utrecht.

Hij beeldhouwde beelden en was actief als schilder, maar was vooral een maker van decoratieve sculpturen zoals schilderij- en spiegellijsten, allegorische medaillons, tafels, enz. Hij versierde veel kerken en huizen met zijn ornamenten bestaande uit guirlandes van fijn geciseleerde bloemen, vergelijkbaar met het fijne snijwerk van een goudsmid. Daarnaast maakte hij religieuze beelden van heiligen en de Maagd en een aantal bustes, zoals blijkt uit vermeldingen in verschillende catalogi. Hij sneed vier bas-reliëfs die de vier elementen voorstelden en die bedoeld waren als schoorsteenversieringen.

 Hij creëerde in zijn decoratieve werken ingewikkelde trofeeën, diep gesneden en boven elkaar geplaatst, met motieven van gebladerte, bloemen, vogels en schaaldieren soms vergezeld van putti. Zijn uitvoering van de menselijke figuur evenaarde niet de perfectie van de stillevenelementen in deze werken. Sommige van zijn houten werken waren zo subtiel gesneden dat het gebladerte en de takken aan de randen bewogen en trilden bij de geringste beweging. 

 Hij werd betaald om de loofversieringen te maken op de zuilen van het hoofdaltaar van de Onze-Lieve-Vrouwekerk aan de overkant van de rivier de Dijle in Mechelen. De Mechelse beeldhouwers Frans Langhemans en Jan Frans Boeckstuyns werkten ook aan dit altaar.

Een aantal links van deze blog:

Grinling Gibbons :

https://ornamentsnijder.blogspot.com/2021/01/grinling-gibbons-houtsnijwerk-in-st.html

Peter van Dievoet:

https://ornamentsnijder.blogspot.com/2013/04/17de-eeuws-houtsnijwerk-jubelparkmuseum.html

  

https://www.patrickdamiaens.info

Een dode patrijs hangend aan een poot | Houtsnijder Démontreuil | Beeldhouwwerk toegeschreven aan Jean Démontreuil.

Toegeschreven aan Jean Demontreuil, circa 1790

Dode vogel (een patrijs) hangend aan een poot

Houtsnijwerk in hoogreliëf

Afmetingen: 41,5 × 29,3 × 11,5 cm   Met lijst: 66 × 54 cm

In het najaar van 2024 werd er een foto toegezonden door een veilinghuis uit Parijs, met de vraag-bewering of dit snijwerk van de hand van de Franse houtsnijder Jean Démontreuil zou kunnen zijn. 

Ik heb reeds een aantal artikels gepubliceerd op deze blog over het oeuvre van deze Franse houtsnijder en de toegezonden foto kon me niet echt overtuigen met de bewering dat het mogelijk een werk van Démontreuil  zou kunnen zijn. 

Het is bijzonder goed gesneden met prachtige details, wat me opviel was het gebrek van een signatuur op het paneel, een signatuur die steeds zichtbaar is op andere werken en steeds zichtbaar aan de voorzijde. Iemand als Démontreuil zou zeker fier geweest zijn op zijn creaties en een signatuur zou zeker niet mogen ontbreken. 

Dat er twee takjes op de achtergrond aanwezig zijn is ook niet echt de wijze hoe  Démontreuil zijn "dode vogel hangende aan een koordje" voorstelt. Ook zijn de pluimen op dit patrijs snijwerk veel te netjes afgebakend. Andere met zekerheid uitgevoerde Démontreuil  "dode vogel snijwerkjes" hebben een vrij ruwe maar ook zeer natuurlijke afwerking van pluimen en dons, de snijtechniek die hij gebruikte om dit natuurlijk effect weer te geven is me nog steeds een raadsel.  Maar ik moet zeggen dat dit snijwerk van een patrijs bijzonder mooi is, maar mijn twijfels heb of het een originele Démontreuil is.

Op 17 december 2024 werd dit beeldhouwwerk-snijwerk geveild in Parijs, het bracht  bijna 19000 Euro op. ( ex. veilingkosten)

De vogel met verwarde veren hangt aan één poot aan een touwtje dat om een spijker is gebonden, terwijl een vlieg op zijn nek zit; gezet in een houten frame.

Herkomst: Franse privécollectie, Valenciennes.

Een beetje geschiedenis

De in Bordeaux geboren Jean Démontreuil was een beroemde houtsnijder in Frankrijk aan het eind van de 18e eeuw. Hij studeerde in Bordeaux en was leraar aan de Academie van Bordeaux, voordat hij in Parijs ging werken. Er wordt gezegd dat hij ook voor Marie-Antoinette heeft gewerkt. Hij exposeerde gebeeldhouwde panelen, vaak van dode vogels, op de Parijse Salons van 1791 tot 1798, waar hij zijn vaardigheid toonde in het afbeelden van veren en andere fijne details.

Vanaf de jaren 1780 was er in Frankrijk een mode voor zeer naturalistische sculpturen van bloemen, dieren of vogels, levensgroot en in hoog reliëf gebeeldhouwd, maar op effen achtergronden. Aubert-Henri-Joseph Parent was een van zijn tijdgenoten, een getalenteerd houtsnijder. De twee beeldhouwers hadden één ding gemeen: ze waren specialisten in fijnbewerkte beeldhouwkunst en deelden een passie voor vogels, insecten en dieren.

Deze werken werden ingelijst en tentoongesteld in kleine privévertrekken zoals kabinetten of boudoirs. De mate van realisme kan verbazingwekkend zijn en Démontreuil voegde vaak elementen toe zoals fijn touw of incidentele details zoals vliegen op bloemen of vogels, om zijn talent te onderstrepen. Een vlieg is discreet op de nek van onze vogel geplaatst.

Jean Demontreuil stelde soortgelijke sculpturen als onze vogel tentoon op de Parijse Salons in 1791 

We zijn op de hoogte van verschillende hoogreliëfs met een dode vogel die aan één poot hangt, die in internationale instellingen worden bewaard en te koop zijn aangeboden. Een voorbeeld dat lijkt op ons paneel maar kleiner is, gesigneerd Demontreuil, wordt bewaard in Burghley House Stamford in Engeland . 

Twee andere levensgrote panelen, elk met een dode vogel, de serin (Europese kanarie) en de zwaluw, gesigneerd en gedateerd 1796, bevinden zich in het Historisches Museum in Basel. Een ander paar dode vogels, een nachtegaal en een goudvink, gesigneerd door Montreuil en gedateerd 1791, bevindt zich in het Victoria & Albert museum in Londen .

Maak de vergelijking Veren en dons,

 hieronder een (detail) van een Jean Démontreuil snijwerkje.

Jean Démontreuil houtsnijwerk
Pluimen en veren

Nog twee blog onderwerpen over Jean Démontreuil

LINK:

BASEL  (CH)

https://ornamentsnijder.blogspot.com/2013/09/jean-demontreuil-historisches-museum-in.html

BURGHLEY  HOUSE ( UK)

https://ornamentsnijder.blogspot.com/2013/11/houtsnijwerk-van-jean-demontreuil-18e.html

https://www.patrickdamiaens.info